شاید آن روز كه سهراب نوشت"تا شقایق هست زندگی باید كرد"
خبری از دل پر درد
گل یاس نداشت:باید اینجور نوشت چه شقایق باشی چه گل میخك ویاس
"زندگی اجباریست
تو مثل راز پائیزی و من رنگ زمستانم
چگونه دل اسیرت شد قسم به شب نمی دانم
تو مثل شمعدانی ها پر از رازی و زیبائی ها
و من در پیش چشمان تو مشتی خاک گلدانم
تو دریائی ترین آبی آرام و بی پایانی
و من موج گرفتاری اسیر دست طوفانم
تو مثل آسمانی
مهربان
آبی
و شفاف
و من در آرزوی قطره های پاک بارانم
تو دنیای منی
بی انتها
ساکت
و سرشار از...
امدم بعد از سالها دوری.این بار با دلی شاد امدم.
امیدوارم در این زمانه مفید باشم.
